Karar: Devam

Perşembe günü MD Anderson'daki Tumor Board'da tartışılmış Güneş'in MR

görüntüleri ve durumu, Dr.Vats cuma günü yazmış buradaki doktorlarımıza. Bizim bu gün haberimiz oldu. Saat farkı sıkıntılı bekleyiş içinde bir hafta sonu geçirtti bize. Yani demem o ki, hafta sonu bilseydim, habersiz bırakmazdım sizleri. Ah bu sorumluluk duyguları, iyi ki var, olmasa yıkılmak işten değil, her an bizimle, anne olarak, eş olarak, dost olarak.

Dr. Vats mailinde tam olarak şöyle diyor, ne eksik, ne fazla: "Tumor Board'da düşündüğümüz, evet belki tümörde bir miktar artış var olabilir fakat tedaviye bağlı değişimleri yansıtan da görüntüler var. Konsensus, aynı kemoretapinin bir kür daha verilmesi, kür sonunda tekrar görüntülenmesi. Böylelikle daha net bir resim elde edecek vakit kazanılması. CCNU ilaçlarının (Hacettepe'deki doktorların önerdikleri) Güneş için çok zor tolere edilecek ilaçlar olduğunu düşünüyoruz, tüm beyin ve omurga radyasyonu aldığı için, kemik iliği rezervleri daha sınırlı olduğu için."

Haa bir de, daha tümör bazlı ilaçlar arayışını da bu arada sürdürdüğünü yazmış.

Yani plan, izle ve gör. Yarın hemen buradaki 2. kür ilaçlarını almaya başlıyor Güneş'çim.

Elinde, ayağında ve dengesinde çok büyük bir değişiklik yok. Aynı. Kendi yürümüyor, sağ elinden tutalım istiyor, yürütürken. Sol bacağı biraz içe basıyor. Sol elini de kullanmıyor sayılır, çok hafif sıkabiliyor. Hafif şeyleri tutuyor. Ama kolunu kaldırmasında bir sorun yok. Dr. Canan Hanım diyor ki, tümör büyüseydi daha hızlı bir felç beklerdim. Ah böyle şeyler nasıl söyleniyor, yaşanıyor, yaşanacak! Ah! İçimizde bir şeyler darmadağın ve kaskatı oldu. Buna rağmen güçlü olmak, çocukların günlük rutinini sürdürmek zorundayız. Bişeylere tutunmamız gerekiyor.

Cumartesi Fatoş ablam kahve falı baktı, sırt sırta veren insanlar, şahlanan atlar, sonu tertemiz bir hane. Ne güzel duyması.

Yaşar abi (kendisi de eczacı) döndüğümüzden beri 30 yıllık kemoterapi ilaçlarının nasıl işe yarayacağını sorgulayıp duruyor, bildiği ünlü bir aktarla görüşmemizi öneriyor, adam tüm MR'ları ve bilgileri istemiş.

Biz geçen hafta boyunca Şükrü'nün sayesinde haberdar olduğumuz Dr. Burzynski ile yattık kalktık. Konvansiyonele alternatif bir tedavi olabilir mi diye. Adam insan vücudundaki kanserli hücreleri kontrol eden peptidleri ve aminoasit türevlerini keşfetmiş. Kanserli hücreleri yok ederek değil de, düzelterek tedavi ediyor. Bu maddelere antineoplaston diyor. Bunlar toksik olmayan ve zor beyin tümörlerinde etkili maddelermiş. Houston'da araştırma enstitüsü var, 77'den beri. Hastaların tanıklıkları mucizeler yarattığına dair, ama şarlatan diyen de var. Araştırıyoruz, tıbbın içinden insanlardan fikir almak lazım.

Mübarek insanları bile öneren var. Ne diyeceğiz biz onlara, kızımız yaşayacak mı? mı? Bu anne baba için ne zor.

Ben ise daha ziyade herşey Allah'tan ve tesadüfi diyorum. Yani dualar belki bir şeyi değiştirmez, ama insana bir pozitiflik ve güç verdiği kesin. Dua ile iyi günleri tahayyül etme imkanı oluyor, söz yok, öngörme yok, hayal ve temenni var.

Güneş'le on beş gündür bütünleştik. Son iki gecedir geceleri huzurlu uyuyor. Ağır kortizon çok huzursuz etmişti. 5 dakika kesintisiz uyuyamıyordu. Rahat uyuduğu ilk gece, bize de sanki kızımız iyileşmiş gibi bir huzur geldi. Yani yine de o iyiyse, mutluysa, yüzü gülüyorsa her şeye rağmen iyi oluyoruz.

Pastırma yazından faydalanıp biraz çıkalım istiyoruz, hepimiz gerçek anlamda nefes almak için ama park diyince istemiyor. Çok farkında her şeyin, yapamadıklarının. Dün piknik dedik, hadi dedi. Eymir'e gittik yine. Gelen yemeklerle birlikte daha bir mutlu oldu. Bugün de yemek yaptık birlikte: pilav, brokoli, browni. Şimdi ne koyalım, mmm diye diye yaptık hep birlikte. Şu aradaki kortizonla kilo aldı, göbüş ve yanaklar eski kıvamına geldi. Umarım iştahın pozitif etkisi olmuştur ve yarın kan değerleri iyi çıkar. İyi başlarız kemoterapiye.

Işık'la da oynuyorlar yine ama daha çok Güneş'in istediği oyunlarda bir araya geliyorlar. Bu arada o da soğuk algınlığı atlatıyor ama ayakta kuzucuk. Güneş'i kollar gibi şu sıralar. En güzeli dün Güneş'e sarılıp "Güneş'im yavaşım" diyişiydi. Gülsek mi ağlasak mı, ikisini de yaptık.