Bir Buçuk İyi Haber

Yüzümüz kalbimizdeki kıpırtılara rağmen gülüyor. Güneş'imiz, dayı morali ile daha da güzel gülüyor, kuşlarım şakıyor.

1. tam iyi haber: Omurilik sıvısı temiz çıktı. MR görüntülerinden daha kesin sonuç veriyormuş bu. Çok sevindik çok.

2. yarım iyi haber: MR ve ultrason görüntülerinde böbrekte 1 cm çapında bir lezyon var. Bu görüntülere göre daha çok bir kistik bir yapı, arkası görünen, iyi sınırlı. Ama hiçbir şeyi gözardı edemeyiz diyor Dr. Vats. İyi ki öyle. Bir başka tomografik test var, onu da yapacaklar, PETSCAN. Bu arada Hacettepe'de yapılan ultrason raporunda böbrekte bir şey görünmüyor. Orada yapılan tüm vücut tomografisinin görüntüleri de elimize geçti (Sonsuz teşekkürler Dr. Selman Bey ve tabii ki Gülsev Teyze). Burada bunları kıyaslayacaklar. Acaba kemoterapinin sebep olduğu bir şey olabilir mi? (ne dersin Saadetin?)

Radyoterapi'de yarın 8. gün olacak. Şimdilik tam bir yan etki yaşamadık. Umarım hiç yaşamayız ama haftaya tüm beyin ve omurilik radyoterapisi başlayınca bilmiyorum nasıl olacak. Buraya yazarken elim titriyor ama olabilecek en yüksek doz uygulanıyor ponsa, 54 Gy. 10. günden sonra tüm beyin ve omurgaya 36 Gy olacak. Bugün Dr. Vats diyor ki radyoterapi esnasında kemoterapi vermeyi düşünmüyormuş. Belki bu durumda kan değerleri o derece düşmez ve tümör için radyoterapiden daha fazla randıman alınabilir. Radyoterapi sonrası, tümörün kalan parçası üzerine çalışılacak morfoloji ile olacak kemoterapiye odaklanacağız diyor. Dr. Wolff Boston'a gidiyormuş, ona üzüldük, iyi bir ekiptiler. Bakalım yerine kim gelecek. Doğru yerde miyiz sorusu hep kafamızda, okudukça St. Jude ve Sloan (NY)'da akademik olarak bu konuda daha da iyi araştırmaların yapıldığını görüyoruz ama klinik başarı da önemli tabi.

3 aylık sevkimiz bu hafta bitiyor, uzatma dilekçemiz hala Hacettepe, Numune arası bir yerlerde dolaşıyor. 6 aylık uzatma onaylanırsa burası için kafamız rahat olacak ama daha iyi bir tedavi olacağına inandığımız bir yerler olursa da sevk de önemli değil. Şu anda hayatımızda bundan daha önemli bir şey yok. Biz bu sürecin uzun çok uzun olacağının idrakine vardık. Bununla yaşamamız lazım. Çok uzun süreler burada kalmamız gerekebilir, inişler çıkışlar olacak. Bazen bir adım ileri iki adım geri olacak belki. Sonunun iyi olması için duacıyız. Bahsettiğim sizlerden teselli almak değildi bilakis biz işin içindeyiz, her gün bu melanetle yaşayan,savaşan çok çocuk görüyoruz. Bizi üzen haberleri hemen sizinle paylaşmak yerine, yazsam mı yazmasam mı diye tereddüt ediyorum. Sizler de yıkılmayın diye. Ama bu sayfanın anlamı kalmıyor o zaman tabi. Birlikteyiz, bize güç katıyorsunuz. Güneş'ime yanındayız kızım diyorum, ve hep birlikte, sizlerle, dualarınızla, dileklerinizle onun yanındayız. Bugünün şerefine bir başka savaşçı çocuğun (Nehir'in. Dualarımda sadece Güneş yok, bütün çocukları seviyorum ve onların iyileşmesi için duacıyım bu melaneti gözlerindeki ışıkla def etsinler diye.) blogunda yazılmış bir yorumu izniyle alıntılıyorum:

Güneşin olsun gönlünde
Kar bile yağsa, ya da fırtına olsa
Gök bulutlarla ve dünya kavgayla dolsa
Güneşin olsun gönlünde
O zaman gelsin ne gelirse
Doldurur ışıklarla en karanlık gününü

Bir şarkın olsun dudaklarında
Sevinçli ezgilerle
Seni günlük tasalar bunalıma boğsa bile
Bir şarkın olsun dudaklarında
O zaman gelsin ne gelirse
Yardım eder savuşturmaya en yalnız gününü

Başkaları için de bir diyeceğin olsun
Tasada ve bunalımda
Ve kendi ruhunu şenlendirecek her şeyi
Söyle onlara da, bir şarkın olsun dudaklarında
Yitirme sakın yürekliliğini
Güneşin olsun gönlünde
Ve her şey iyi olacak

Casar Flaischlen


Güneşimiz belli. Ve her şey çok güzel olacak. Adım adım, sırayla.


Sevgilerimle