Bir Hafta Daha Bitti

Bu hafta da geçti. Radyoterapide 18 bitti 12 kaldı. Ne kadar korkutucu olsa da yapılması gereken bir tedavinin sonuna yaklaşıyor olmak güzel. Keşke gün hesabındaki kesinlik tedavinin geneli için de var olsaydı, her şey ne kadar daha kolay olurdu. Diyebilsek ki bu işin de yüzde altmışını bitirdik, kaldı yüzde kırk. Ama olmuyor işte, gün gün yaşayıp bu süreci her yeni günün getirdiğine razı olmak zorundayız, iyisiyle kötüsüyle. Ve çok şükür günümüz de Güneş'imiz de iyi. Burada tanışıp ahbap olduğumuz altmışlı yaşlarda ama yirmi yaş enerjisinde birisi var. On yıldır akciğer kanseriyle boğuşuyor. Geleceğe dair kaygılardan bahsedince "gelecek bugün öğleden sonra" deyiverdi. Başka birisi söylese çok klişe gelebilecek bu cümle o kadar anlamlıydı ki onun ağzında... Bakalım biz bu demir leblebiyi sindirecek olgunluğa gelebilecek miyiz bir gün?


Bütün hafta boyunca proton merkezine (Güneş'in deyimiyle küçük hastane) sorunsuz bir şekilde gittik. Işık'ı da yanımızda götürmenin ve Murat Dayı'nın bizimle olmasının etkisi çok büyüktü elbette. Ama ilginç olan son üç gün Güneş'in oyun odasında oynamak yerine bir an önce terapi odasına girmek için can atmasıydı. Bilmiyorum güzel kızım Propofol bağımlısı mı oldu yoksa anestezi ve radyoterapi ekibinin güzel, sıcak davranışları buna sebep oldu. Anestezi işi oyuna döndü zaten, artık kendi anestezisini kendi veriyor yavrucak. Sırayla düğmelere basıyor, yanında izahatıyla beraber: "green yani yeşil, blue yani mavi, yellow yani sarı". Sonra da enjektöre basıp uykuya doğru yola çıkıyor. Ama niye bilmiyoruz, tam uyumadan önce sürekli "ayıcığım ayıcığım" diye bağırıyor. Dün terapi odasına girdik ki kocaman bir ayıcık Güneş'i bekliyor. Anestezi doktorumuz sabahın köründe kocasını yollayıp aldırmış. Böylece ayıcık koleksiyonumuz on iki kişilik büyük bir aile oldu. Zaten favori oyunlarımızdan biri hayvanat değil ayıcık bahçesi.

Şu ana kadar radyoterapiye bağlı gözle görülür bir sıkıntısı olmadı Güneşimin. Sadece kan değerleri beklendiği gibi düşmeye başladı ama henüz riskli bölgeye inmedi. Radyoterapi sonrası tedavi planına dair ise bir gelişme yok, önce radyoterapinin sonucunu görelim demişler tümör kurulunda. Dr. Vats Güneş'le aynı teşhisle takip ettiği bir diğer hastanın tümör morfolojisine göre belirledikleri ilaçları da içeren bir kemoterapi protokolü düşünüyor görebildiğimiz kadarıyla. Ama çok net bir şey de söylemiyor. Bakalım, göreceğiz.

Bu arada dün Muratcım gidemedi Türkiye'ye, uçağın kanadındaki bir arızdan dolayı uçuş iptal oldu. Işık çok ağlamıştı dayı gitmesin diye, kırmadı dayısı da onu. Akşam havaalanından geri dönünce eve, biz birlikte biraz daha vakit geçirmenin keyfini çıkarttık. Yarın da umarım sorunsuz bir şekilde dört gözle onu bekleyen kuzucuklarına kavuşur.

Kalın sağlıcakla,

Mustafa